برای کمک به تشخیص مونونوکلئوز (مونو)؛ برای کمک به ارزیابی حساسیت به عفونت EBV؛ برای تمایز بین عفونت EBV و بیماری دیگر با علائم مشابه
هنگامی که فرد علائم مونو دارد اما تست مونو منفی است؛ هنگامی که زن باردار دارای علائم شبه آنفولانزا است (خستگی، تب، گلو درد، بزرگی غدد لنفاوی، گاهی بزرگ شدن طحال و/ یا کبد)؛ گاهی اوقات هنگامی که فرد بدون علامت در معرض مونو قرار گزفته است.آنتی بادی های EBV، گروهی از آزمایشها هستند که برای کمک به تشخیص عفونت کنونی، اخیر یا گذشته EBV .درخواست می شوند. نها پروتئین های تولید شده توسط بدن در پاسخ ایمنی به چندین آنتی ژن مختلف ویروس EBV هستند. آنها شامل آنتی بادی های IgG و IgM برای آنتی ژن کپسید ویروسی (VCA)، آنتی بادی IgG برای آنتی ژن D زودرس (EA - D) و آنتی بادی هایی برای آنتی ژن های هسته ای (EBNA) هستند. در طی عفونت EBV اولیه، هر یک از این آنتی بادی های EBV در برنامه زمانی خود به طور مستقل ظاهر می شود. آنتی بادی VCA - IgG ظاهر می شود، حداکثر 2 تا 4 هفته باقی می ماند و سپس به آرامی کاهش می یابد، تثبیت می شود و برای بقیه عمر باقی می ماند. آنتی بادی EA - D در طی فاز حاد عفونت ظاهر می شود و پس از آن در عرض 3 تا 6 ماه ناپدید می شود، اما حدود 20 ٪ از افراد آلوده خود مقادیر قابل بازیابی آنتی بادی EA - D را برای چندین سال پس از برطرف شدن عفونت EBV خواهند داشت. آنتی بادی EBNA معمولا ظاهر نمی شود تا زمانی که عفونت حاد برطرف شود.