این آزمایش پس از مثبت شدن رایت صورت می گیرد تا کلاس آنتی بادی را تشخیص دهیم. در این تست ابتدا بوسیله ماده ای به نام 2- مرکاپتواتانول، پیوندهای دی سولفیدی موجود در ساختمان IgM و در نتیجه کل IgM های احتمالی موجود در سرم بیمار را تخریب می کنند. سپس با این سرم بدون IgM، آزمایش را به همان طریقی که در رایت گفته شد (تهیه رقتهای متعدد) ادامه داده و درانتها آنتی ژن مخصوص 2ME را به همه لوله ها می افزایند. پس از 24 ساعت انکوباسیون در 37 درجه، آخرین لوله ای که در آن آگلوتیناسیون مشاهده شود به عنوان تیتر 2ME گزارش می شود. مهمترین کاربرد این آزمایش، تشخیص افتراقی بین بروسلوز فعال از غیر فعال در فردی است که تظاهرات بالینی بیماری را دارد ولی کشت او منفی و تیتر رایت وی نیز پایین است. گفتیم در بروسلوز فعال IgG افزایش می یابد (هفته سوم بیماری تا قبل از درمان مناسب) و حتی از IgM نیز بیشتر می شود که در این شرایط 2ME مثبت می شود. ولی اگر درمان صورت پذیرد (بروسلوز غیر فعال شود) چون IgG از بین می رود 2ME هم منفی خواهد شد. البته همانطور که در اول بحث گفته شد در اول بیماری هم که هنوز IgG تولید نشده، با وجود فعال بودن بیماری، 2ME منفی است.