افیوژن پریکارد و تامپوناد قلبی

افیوژن پریکارد یک اختلالی است که سبب تجمع مایع در حفره ی پریکارد می شود. بدلیل محدودیتی که در فضای حفره ی پری کارد وجود دارد، تجمع مایع، افزایش فشار پریکارد را بوجود می آورد، که تاثیر منفی بر روی عملکرد قلب پدید می اورد. زمانی که  افیوژن پریکارد به اندازه ی کافی فشاری مخرب ایجاد کند و عملکرد قلب را تحت تاثیر قرار دهد، به آن تامپوناد قلبی  می گویند. در تامپوناد به طور ناگهانی فضای پری کارد بیش از 50 میلی لیتر مایع تجمع می یابد. در این حالت افت سطح هوشیاری، نبض تند و ضعیف، اندام های سرد و مرطوب مشاهده می شود.
در افیوژن پریکارد، تعادل بین تولید و بازجذب مایع پری کارد بهم می ریزد. مقدار مایع طبیعی در حفره  پری کارد، 15- 50 میلی لیتر است.

اثرات افیوژن پری کارد:
•    افزایش فشار پایین دیاستولیک بطن چپ و راست
•    کاهش بازگشت وریدی
•    عدم توانایی بطن ها برای باز شدن و پر شدن به اندازه ی کافی

انواع افیوژن پری کارد شامل:
•    ترانزوداتیو
•    اگزوداتیو
•    هموراژیک
•    بدخیم

علائم و نشانه های بیماری:
•    احساس پری در قفسه ی سینه
•    درد در استرنوم
•    احساس فشار
•    افزایش فشار وریدی (برجسته شدن ورید ژوگولار)
•    کوتاه شدن تنفس
•    نوسان و افت فشار خون
•    نبض پارادوکس
•    سایه قلب در Chest X Ray بزرگ است.
•    در سمع قلب صدا و نشانه ی Ewart  ایجاد می شود.
•    تب بالای 38 درجه
•    در سمع LSB صدای مالشی پری کارد به گوش می رسد.
•    مقدار WBC به بیش از 10000 تا می رسید.
•    در الکتروکاردیگرام، قطعه ST بالا می رود.
•    در اکوکاردیوگرافی علائم افیوژن مشهود است.

از علل بوجود آورنده ی این بیماری:
•    پری کاردیت
•    عفونت های ویروسی
•    اختلال التهابی
•    سرطان در پری کارد انتشار یافته شده
•    نارسایی کلیه
•    هیپوتیروئیدیسم
•    جراحی قلب

درمان:
در پری کاردی که ناشی از عفونت ویروسی است، بدون درمان بهبود می یابد.
در پری کاردی که ناشی از لوپوس است بوسیله ی ضد التهاب ها درمان می شود.
تامپوناد یک وضعیت تهدید کننده است که باید سریع مداخلات پزشکی بر روی بیمار صورت گیرد.

درمان طبی برای بیمار :
اگر قلب عملکردش تحت تاثیر قرار گیرد، پری کاریدوسنتز  انجام می گیرد.
در حین این پروسیجر باید علائم حیاتی، فشار خون چک شود و الکتروکاردیوگرام برای بیمار انجام گیرد. در این پروسیجر، پوزیشن بیمار باید بر روی تخت با زاویه ی 45 تا 60 درجه بنشیند تا قلب در بالا قرار گیرد. در این پروسیجر فرد باید تحت بی هوشی عمومی قرار گیرد.