استرپتوکیناز Streptokinase

   استرپتوکیناز یک داروی لیز کننده لخته می باشد که در بیماران مبتلا به ترومبوز حاد شریان کرونری به همراه انفارکتوس حاد میوکارد استفاده می شود تا وسعت انفارکتوس را محدود نماید. استرپتوکیناز یک پروتئین باکتریایی (استرپتوکوک بتاهمولیتک تیپ C1 ) است که با پلاسمینوژن ترکیب و یک کمپلکس فعال کننده تشکیل می دهد که دارای خاصیت ویژه تبدیل پلاسمینوژن به پلاسیمن (آنزیم لیز کننده فیبرین می باشد) می باشد.

  از آنجا که در 87% بیماران مبتلا به انفارکتوس، پس از 4 ساعت از شروع علائم، ترومبوز موجب انسداد کامل شریان می گردد. استرپتوکیناز به دو صورت داخل کرونری و داخل وریدی ظرف 6 ساعت پس از شروع نشانه های انفارکتوس استفاده می شود، ولی تحقیقات جدید فایده آن را تا بعد از 24 ساعت بعد هم گزارش کرده اند.

  تزریق داخل کرونری استرپتوکیناز می تواند در60% این افراد موجب بازگشت توانایی شریان ترومبوز در برقراری جریان خون گردد.

  از آنجا که استرپتوکیناز یک آنتی ژن استرپتوکوکی ضعیف می باشد ابتدا توسط آنتی بادی های موجود همیشگی در خون انسان خنثی و سپس در عرض 5 تا 6 روز آنتی بادی ویژه آن در بدن بیمار تشکیل می شود. باید توجه داشت تا 6 ماه پس از مصرف اولین دوز استرپتوکیناز دیگر نمی توان مجدداً در همان بیمار استفاده نمود.

  اثر تزریق داخل وریدی آن کمتر از تزریق داخل کرونری بوده و خطر خونریزی دهندگی آن بیشتر است.

   اندیکاسیون استرپتوکیناز:

   بهترین اثر استرپتوکیناز، در بیماری است که در او نشانه های انفارکتوس حاد میوکارد ( درد شدید قفسه سینه و بالا رفتن قطعه ST ) ظرف 6 ساعت گذشته (ترجیحاً 4-3 ساعت) شروع شده باشد و به عنوان اولین درمان قبل از آغاز کردن درمانهای معمول دیگر مورد استفاده قرار گیرد . ترومبولیتیک درمانی در انفارکتوس میوکارد در یک ساعت اول مؤثرتر و مفیدتر است. برقراری مجدد جریان خون کرونری ممکن است تا 4 ساعت پس از شروع تزریق استرپتوکیناز به طول بکشد.

  سایر مواد مصرف : DVT ، آمبولی ریه و انسداد داخل کاتتر شریانی یا وریدی

   کنترا اندیکاسیون های استرپتوکیناز

 سابقه CVA هموراژیک در 6 ماه گذشته

  1. تومورهای مغزی شناخته شده
  2. هر نوع خونریزی فعال
  3. احتمال وجود دایسکشن آئورت
  4. فشار خون بالاتر از 110/150
  5. بیماری که آنتی کواگولان مصرف می کند و 2 < INR دارد
  6. سابقه تروما در 2 هفته اخیر به خصوص ضربه به سر
  7. سابقه CPR در 2 هفته اخیر
  8. سابقه جراحی بزرگ در 2 هفته اخیر
  9. خونریزی داخلی در 4 هفته اخیر
  10. سابقه آلرژی به استرپتوکیناز یا تزریق قبلی در 6 ماه اخیر
  11. حاملگی
  12. اولسرپپتیک فعال
  13. افراد بالای 70 سال
  14. وجود آسیب شدید کلیوی یا کبدی
  15. وجود مالفورماسیونهای عروقی یا آنوریسم مغزی
  16. وجود پانکراتیت حاد
  17. وجود پریکاردیت حاد

   معیارهای موفقیت تأثیر استرپتوکیناز(برقراری مجدد جریان خون):

  1. کاهش و قطع درد قفسه سینه بیمار.
  2. کاهش ارتفاع قطعه بالا رفته ST به حدود 50% قبل از شروع تزریق (پس از 60 دقیقه) .
  3. انقباضات زوردرس بطنی یا ریتم غیر حمله ای ایدیوونتریکولار تسریع شده
  4. افزایش سریع و غیر منتظره CK(MB) به حداکثر سطح سرمی خود.

  عوارض استرپتوکیناز:

 ادم حاد ریه غیر قلبی

  1. کاهش فشار خون
  2. خونریزی
  3. واکنشهای آلرژیک
  4. دیس ریتمی های قلبی
  5. تهوع،استفراغ و اسهال
  6. تب و لرز

    اشکال دارویی:

   استرپتوکیناز به صورت ویال های 750000 واحدی و 1.5 میلیون واحدی در دسترس می باشد.

   دوزتزریق استرپتوکیناز:

   در انفارکتوس میوکارد دوز داخل کرونری آن تزریق 250000 تا 300000 واحد ظرف 30 تا 60 دقیقه می باشد. و از راه داخل وریدی 5/1 میلیون واحد در عرض یک ساعت انفوزیون می شود .

   اقدامات و مراقبت های پرستاری تزریق استرپتوکیناز:

    قبل از انفوزیون:

  1. بررسی عدم وجود کنترااندیکاسیونهای استرپتوکیناز

  2. توضیح علل تزریق استرپتوکیناز و اقدامات پرستاری و حمایت روحی روانی بیمار و خانواده

  3. باز کردن دو راه وریدی قبل از تزریق، یکی برای استرپتوکیناز و دیگری برای تزریق هر داروی دیگر

  4. کنترل پایه آزمایشات آنزیمهای قلبی PT,PTT,Platelet,BUN,Cr,Na,K,

  5. کنترل علایم حیاتی پایه

  6. مانیتورینگ ریتم قلبی

  7. علامت زدن محل چسباندن پوآر لیدهای سینه ای با ماژیک

  8. انفوزیون سرم TNG با دوز بالا با کنترل فشارخون به مدت یکساعت جهت رد اسپاسم کرونر

  9. در صورت عدم رفع علایم بالینی و ECG حل کردن بسیار آرام استرپتوکیناز با سوزن درشت بدون هیچ تکان به ویال دارو بطوریکه اصلا کف نکند

  10. پر کردن میکروست با سرم قبل از ریختن استرپتوکیناز داخل آن

   حین انفوزیون:

  1. شروع با قطرات کم و بررسی بروز عوارض خطرناک استرپتوکیناز

  2. کنترل فشارخون هر 10 دقیقه

  3. مانیتورینگ ریتم قلبی از نظر بروز دیس ریتمی

  4. انفوزیون 750000 واحد استرپتوکیناز در عرض 15 دقیقه

  5. توجه به هر گونه دفع بیمار از نظر خونریزی

  6. بررسی و توجه به علایم ایجاد عوارض استرپتوکیناز

  7. انفوزیون 750000 واحد استرپتوکیناز باقیمانده در عرض 45 دقیقه

  8. قطع استرپتوکیناز در صورت بروز عوارض خطرناک آن (خونریزی، کاهش شدید فشارخون،دیس ریتمی خطرناک کنترل نشده)

  9. حمایت روحی روانی بیمار

  10. پیشگیری از بروز هرگونه تروما به بیمار

    بعد از انفوزیون:

  1. کنترل فشارخون هر یکساعت تا ثابت شدن آن
  2. مانیتورینگ ریتم قلبی از نظر بروز دیس ریتمی های خطرناک
  3. توجه به هر گونه دفع بیمار از نظر خونریزی
  4. بررسی و توجه به علایم ایجاد سایر عوارض تاخیری استرپتوکیناز
  5. کنترل و توجه به تغییرات ECG 12 لید بلافاصله ، 3 و 6 ساعت بعد از اتمام استرپتوکیناز
  6. کنترل آنزیمهای قلبی 3، 6 و 12ساعت بعد از اتمام استرپتوکیناز
  7. عدم تزریق عضلانی یا وریدی تا 24 ساعت بعد از اتمام استرپتوکیناز
  8. حمایت روحی روانی بیمار
  9. پیشگیری از بروز هرگونه تروما به بیمار

   آنتی دوت:

  AMINOCAPROIC ACID) (AMICAR) )