منیزیم Magnesium Magnesium

 

نام آزمایش:                                               Magnesium, Serum

 مترادف:                                                                    Mg سرم

توضیح راجع به تست:

منیزیم از کاتیون های غیر ارگانیک اصلی است که غالبا اندازه گیری نمی شود ولی اندازه گیری آن در بیماران با وضعیت بحرانی ممکن است مهم باشد. تا 40درصد از بیماران هیپوکالمیک٬ هیپومنیزیمیک هم هستند. سنجش های منیزیم هم برای منیزیم توتال و هم اجزا یونیزه در دسترس هستند(tMg & iMg). منیزیم بعد از سدیم ٬ پتاسیم و کلسیم چهارمین کاتیون بدن و دومین کاتیون داخل سلولی از نظر فراوانی است.


نمونه:

سرم


ظرف:

لوله درب قرمز


نمونه گیری:

بدون ایجاد استاز وریدی نمونه گرفته شود. در اولین فرصت ممکن سرم از سلولهای قرمز جداشود.


طریقه نگهداری:

نمونه را در یخچال قرار دهید. سرم جداشده از سلول ها در دمای C° 6-2 برای چندین روز پایدار خواهد بود.


علل رد:

همولیز

کاربرد:

خلاصه ای از اندیکاسیون های اندازه گیری منیزیم سرم: انفارکت میوکارد; آریتمی مقاوم قلبی ; الکلیسم و سایر انواع malnutrition; هیپوکالمی٬ هیپوکلسمی یا هیپوناترمی مقاوم; درمان با دیورتیک ها به خصوص با چندین دارو; مسمومیت با دیگوکسین; درمان با آمینوگلیکوزید٬ سیکلوسپورین٬ سیس پلاتین٬ آمفوتریسین B; درمان پارنترال; اسهال شدید یا مزمن; اختلال الکترولیتی غیرقابل توجیه; تحریک پذیری عصبی عضلانی غیرقابل توجیه به خصوص درغیاب هیپوکلسمی; درمان با عوامل نفروتوکسیک یا سیتوتوکسیک; اختلالات نورولو‍‍ژیک در نوزادان و پره اکلامپسی یا اکلامپسی. فقدان منیزیم سبب اسپاسم نوروماسکولر٬ فاسیکولاسیون و پرحرکتی شده و ممکن است موجب ضعف٬ dizziness ٬ ترمور٬ تتانی و تشنج گردد.


محدودیت ها:

از آنجایی که مقدار منیزیم در گلبول های قرمز 2تا 3 برابر سرم است٬ همولیز سبب افزایش آن می شود. منیزیم سرم فقط یک جزء کوچکی از ذخیره کل بدن بوده و مقدار آن ممکن است وضعیت منیزیم را به درستی پیش بینی نکند. از آنجایی که منیزیم ادرار زودتر از منیزیم سرم کاهش می یابد ممکن است علامت زودرس تر و قابل اعتمادتری از فقدان منیزیم باشد.
تداخلات دارویی: داروهایی که موجب کاهش منیزیم می شوند عبارتند از دیورتیک ها٬ بعضی از انتی بیوتیک ها و انسولین. داروهایی که موجب افزایش منیزیم می شوند عبارتند از داروهای تیروئید٬ آنت اسیدهای حاوی منیزیم٬ مسهل ها و درمان های حاوی کلسیم.


متدولوژی:

Atomic Absorption Spectrophotometry (ارجح) که روش رفرانس برای تعیین منیزیم توتال است; فتومتری که شایع ترین روش در آزمایشگاه های بالینی است; فلورومتری; inductively - coupled plasma emission Spectroscopy; روش آنزیماتیک.


اطلاعات تکمیلی:

محتوای طبیعی منیزیم بدن در بزرگسالان حدود 1000 میلی مول یا 66/22 گرم است که 50تا 60درصد آن در استخوان و 40تا50درصد مابقی در بافتهای نرم است. درسرم حدود 55% از منیزیم به شکل یون آزاد٬ منیزیم یونیزه یا آزاد(+Mg2) بوده٬ 30درصد همراه با پروتئین هاست(عمدتا آلبومین) و 15% هم به صورت کمپلکس با فسفات٬ سیترات و سایر آنیون هاست. کمتر از 1% از کل منیزیم بدن درسرم وجود دارد. عمده منیزیم به مولکول ATP متصل بوده و در فسفوریلاسیون آن اهمیت دارد. بنابراین این الکترولیت در تقریبا تمامی پروسه های متابولیک٬ حیاتی می باشد. اکثر عملکردهای اعضای بدن ازجمله بافت عصبی عضلانی وابسته به منیزیم است.
افزایش منیزیم سرم در نارسایی کلیه٬ دیابت کنترل نشده٬ بیماری آدیسون٬ هیپوتیروئیدی٬ مصرف آنت اسیدها یا نمک های حاوی منیزیم دیده می شود. کاهش منیزیم نیز در سوء تغذیه٬ سوء جذب٬ هیپوپاراتیروئیدی٬ الکلیسم٬ بیماری مزمن کلیه و اسیدور دیابتی دیده می شود.

 

محدوده مرجع:


*منیزیم توتال:mg/dl 1/5-2/3 یا mmol/L 0/62-0/95 . واحدهایی که برای منیزیم استفاده می شود4 گونه است که :
1meq/L=1/22mg/dl=0/5mmol/L=12/2mg/L
منیزیم تا حدودی به پروتئین متصل می شود.
*منیزیم یونیزه: mg/dl 1/1-1/6 یا mmol/L 0/47-0/65

 

مقادیر خطرناک:

با مقادیر کمتر از mg/dl 1/2 علایم فقدان ظاهر می شوند که به عنوان تخلیه شدید در نظر گرفته می شود. علایم توکسیک با مقادیر بیشتر از mg/dl 4/9 ظاهر می شوند. در مقادیر بالاتر از mg/dl 14/6 احتمال مرگ به علت نارسایی تنفسی دارد.