گاماگلوتامیل ترانسفراز Gamma Glutamyl transferas Gamma Glutamyl transferase

نام آزمایش:                                                               GGT

نام انگلیسی تست:                         Gamma-Glutamyl Transferase, Serum

 
مترادف ها: گاماگلوتامیل ترانس پپتیداز; GGT ; گلوتامیل ترانس پپتیداز; GT ; GTP ; GGTP


توضیح راجع به تست:

GGT یک آنزیم دفعی صفراوی است که به طور اختصاصی در پاسخ به بیماری انسدادی کبدی صفراوی بالا رفته و حساس به مصرف الکل است.


آمادگی بیمار:

 ایده ال این است که بیمار از 8ساعت قبل از نمونه گیری ناشتا باشد. در بیمارانی که فنی توئین یا فنوباربیتال مصرف می کنند به علت احتمال بالارفتن آنزیم٬ تست های جایگزین شامل آلکالن فسفاتاز (ALP)٬ لوسین آمینوپپتیداز یا 5-نوکلئوتیداز ترجیح داده می شود.


نمونه:

سرم٬ مایع آسیت


ظرف:

 لوله درب قرمز


طریقه نگهداری:

همولیز و تماس طولانی مدت با گلبول های قرمز تداخل ایجاد نمی کند. نمونه به مدت 1 ماه درC°4 و 1 سال در C°20- درجه پایدار است.



کاربرد:

کمک به تشخیص یرقان انسدادی ٬کلستاز داخل کبدی و پانکراتیت. کاربرد اصلی آن در تشخیص افتراقی بیماران با افزایش آلکالن فسفاتاز می باشد.
در انسدادی صفراوی٬ GGT پاسخ بیشتری نسبت به SGOT و SGPT می دهد. در بیماری انسدادی غلظت های 5 تا 50برابر طبیعی دیده می شود. در هپاتیت عفونی مقادیر به ندرت بیشتر از 5برابر طبیعی می شود. GGT در هپاتوم و کارسینوم پانکراس بالا می رود و در تشخیص کارسینوم متاستاتیک به کبد کمک کننده است. در مبتلایان به سرطان پستان و کولون استفاده از ALP,CEAو GGT همراه با هم برای بررسی متاستاز کبدی مفید است.GGT در بعضی موارد سمینوم هم بالا می رود. در بیماری مزمن الکلی کبد GGT بیشتر از 2برابر سطح فوقانی محدوده مرجع و نسبت AST به ALT بیشتر از 2 قویا به نفع سوء استفاده از الکل است.
بررسی کلستاز در طی حاملگی یا بلافاصله پس از حاملگی. درسیروز و هپاتیت هم بطور شایع بالا می رود. GGT در SLE هم بالا می رود.در سیروز صفراوی اولیه مشاهده غلظت های خیلی بالا شایع است. در آترزی صفراوی نوزادان هم بالا است. GGT در هیپرتیروئیدی افزایش و در هیپوتیروئیدی کاهش می یابد.
GGT در مایع آسیت بعضی از مبتلایان به هپاتوم در مقایسه با آسیت ناشی از سیروز یا متاستاز و در مایع آسیت سیروز الکلی بالا ست.


محدودیت ها:

ترکیب آلکالن فسفاتاز بالا و GGT طبیعی بطور کامل ردکننده بیماری کبدی نیست. GGT ممکن است در اواخر حاملگی کاهش یابد. استفاده تنها به عنوان غربالگری متاستاز کارسینوم کولورکتال به کبد پیش از جراحی موفقیت آمیز نبوده است.


تداخلات دارویی:

داروهایی که ممکن است سبب کاهش GGT شوند عبارتند از: آزاتیوپراین٬ استروژن های کونژوگه و متوتروکسات و در مقابل داروهایی که ممکن است باعث افزایش شوند عبارتند ازاستامینوفن٬آمینوگلوته تیماید٬ فنی توئین٬ فنوباربیتال٬ کاربامازپین٬ دی فنیل هیدانتوئین٬ استروژن های استریفیه٬ اینترفرون آلفا- n3، مدرکسی پروژسترون٬ OCP ٬ فنوتیازین ها٬ استرپتوکیناز٬ والپرات سدیم و الکل.


اطلاعات تکمیلی:

 ویژگی GGT برای بیماری کبدی نسبت به ALP بالاتر است. GGT در اکثر موارد نارسایی کلیه طبیعی است. GGT برخلاف ALP منشاء استخوانی و جفتی نداشته و بعد از طفولیت٬ سن تاثیری برروی آن ندارد. GGT در مبتلایان به منونوکلئوز عفونی بطور شایع بالا می رود . هنگامی که GGTو ALP هر دو بالاهستند ولی افزایش یکی از انها نامتناسب با دیگری است باید احتمال کلستاز ناشی از دارو را مدنظر داشت. در اطفال و بالغین سالم و زنان حامله GGT طبیعی خواهد بود و برخلاف SGOT در بیماری عضلات اسکلتی بالا نمی رود. نیمه عمر GGT ده روز بوده اما در فاز بهبود از سوء مصرف الکل ممکن است تا 28 روز باشد. GGT در 60تا 70% از انهایی که بطور مزمن سوء مصرف الکل دارند بالا می رود و با پرهیز از الکل سطح آنزیم اغلب به آرامی افت کرده ولی حداقل تا یک ماه بعد از شروع پرهیز بالا می ماند. با مصرف فنی توئین و کاربامازپین GGT تا پنج برابر مقادیر مرجع افزایش می یابد.

 

محدوده مرجع:

در نوزادان و 3تا 6 ماه اول زندگی بالاتر است. مقادیر در جنس مذکر 25% بالاتر از جنس مونث است. در سالخوردگان کمی بالاتر از بزرگسالان و در نوزادان پنج برابر بیشتر از بزرگسالان است.