احتیاطات استاندارد

مقدمه :
حقیقت این است که پرسنل بهداشتی درمانی ممکن است مستقیم یا غیر مستقیم آلودگی را از خود به بیمار، از بیمار به خود و از یک بیمار به بیمار دیگر انتقال دهند و عواملی چون شلوغی، کمبود پرسنل و فقدان زیر ساخت، این احتمال را بیشتر می کند. احتیاطات استاندارد به منظور کاهش خطر انتقال میکروارگانیسم ها در بیمارستان تدوین شده و باید برای کلیه بیماران تحت مراقبت صرفنظر از نوع بیماری و یا تشخیص عفونی بودن یا نبودن بیمار، رعایت شود.تعاریف و اصطلاحاتعفونت (infection): فرایندی که در طی آن عامل بیماریزا (یا عفونی) به میزبان حساس حمله کرده، رشد و تکثیر یافته و باعث آسیب رساندن به میزبان می شود. عوامل عفونی مهم عبارتند از : ویروس ها، باکتری ها، ریکتزیاها، قارچ ها و انگل هاکلونیزاسیون : رشد و تکثیر عامل عفونی در میزبان بدون ایجاد عفونت (یعنی بدون ایجاد آسیب یا واکنش های بافتی). ناقل (carrier): فردی که کلونیزاسیون میکروارگانیسم ها در وی می تواند بالقوه منجر به کلونیزاسیون یا عفونت دیگران شود.بیماریزائی (pathogenicity): چگونگی و میزان توانائی یک عامل عفونی برای تهاجم به بافت ها جهت ایجاد عفونت را نحوه پاتوژنیسیتی یا چگونگی بیماری زایی آن عفونت گویند.مخزن (reservoir ): محلی که عامل عفونی در آن می تواند زنده بماند و رشد و نمو کند. مثل انسان، حیوان، خاک و آب وسایل بیجان (fomite): وسایل یا موادی که می توانند به عنوان راه انتقال یا مخزن یا منبع عفونت عمل کنند مانند وسایل معاینه آلوده.منبع ( source ): اشیاء یا موادی که عوامل عفونی یا بیماری زا بلافاصله از آنها به پذیرنده منتقل می شوند، مانند آب. وکتور (Vector): منظور پشه، مگس و امثال آن است که گاهی منجر به انتقال عفونت (عامل عفونی) می شوند. گرچه این راه انتقال در مورد عفونت های بیمارستانی شایع نیست. تعریف عفونت بیمارستانی :عفونتی که 48 تا 72 ساعت بعد از پذیرش بیمار در بیمارستان ایجاد می شود، به شرط آنکه در زمان پذیرش فرد علایم آشکار عفونت را نداشته و بیماری در دوره کمون خود نباشد. در صورتی که بدنبال اعمال جراحی، در بدن بیماران جسم خارجی کار گذاشته شود (Implant)، عفونت بیمارستانی می تواند تا یکسال پس از اینگونه اعمال، به وقوع بپیوندد و در صورتی که در بدن بیمار جسم خارجی کار گذاشته نشود تا یک ماه پس از عمل، می تواند عفونت بیمارستانی به وقوع بپیوندد.
انواع عفونت های بیمارستانی
تمام قسمت ها و ارگان های بدن بیمار بعد از بستری در بیمارستان به نوعی می تواند درگیر عفونت بیمارستانی شود ولی عفونت هایی که هم اکنون پایش می شوند عبارتند از: 1-عفونت ادراری 2- عفونت محل جراحی 3- عفونت های تنفسی 4- عفونت خونی عفونت ادراری : بیمار ممکن است تنها علامت دار بوده و یا اینکه کشت مثبت ادرار داشته باشد. علائم عفونت ادراری شامل: تکرر ادرارFrequency، سوزش ادرارDysuria، فوریت ادراریUrgency و دردSupra Pubic و تب است. یا ممکن است بدون علامت بوده و تنها کشت مثبت ادرار داشته باشد. عفونت محل جراحی : اگر در جراحی انجام شده Implant برای بیمار گذاشته شده و بیمار تا یکسال بعد از جراحی دچار عفونت شود، لازم است از نظر عفونت بیمارستانی بررسی گردد. چنانچه برای بیمار Implant گذاشته نشده است ، طی 30 روز بعد از عمل اگر دچار عفونت شد، از نظر عفونت بیمارستانی باید بررسی شود. ترشح چرکی از محل برش، دردناکی محل، آبسه، بازشدن بخیه ها، خروج ترشحات چرکی از درنی که در محل زخم یا داخل ارگان قرار داده شده باشد، کشت مثبت از ترشحات می تواند نشانگر عفونت محل جراحی باشد. عفونت تنفسی (پنومونی ) : وقتی در یک بیمار، خلط چرکی شروع شود یا اینکه ویژگی خلط بیمار تغییر کند یکی از معیارهای بررسی از نظر عفونت تنفسی می باشد. همچنین ممکن است در یک بیمار کشت ترشحات تنفسی مثبت شود یا میزان ترشحات تنفسی افزوده شود. این علائم هم می توانند عفونت تنفسی را در یک بیمار مطرح کنند. عفونت خون‌ (سپتی‌سمی‌) : بیمارانی که دچار این عفونت می شوند، ممکن است: • کشت خون مثبت داشته باشند. • کشت خون مثبت نداشته باشند و تنها علائم بالینی بیمار و تشخیص پزشک مبنی بر بروز عفونت خون برای تائید عفونت، کافی است.
دو نوع احتیاط جهت پیشگیری از عفونت های بیمارستانی
دستورالعمل های جدید بر رعایت دو نوع احتیاط جهت پیشگیری از عفونت های بیمارستانی تکیه دارند:
احتیاط های استاندارد ( standard precautions )


احتیاط بر اساس راه انتقال بیماری ها ( Transmission – based precautions )


احتیاطات استاندارد( SANDARD PRECAUTIONS )احتیاط های استاندارد، جایگزین احتیاط های همه جانبه یا عمومی شده است و رعایت آنها برای تمام بیماران ضروری است. در صورت تماس با خون، همه مایعات و ترشحات بدن بجز تعریق، صرف نظر از اینکه حاوی خون قابل مشاهده باشد یا خیر، پوست آسیب دیده و غشاهای مخاطی، رعایت موارد زیر ضروری است: 1. پوشیدن دستکش 2. شستن دستها بلافاصله پس از خروج دستکش ها از دست، دست ها باید در فواصل تماس بین بیماران نیز شسته شوند. رفع آلودگی دست ها باید قبل و بعد از تماس با بیماران و بلافاصله پس از خروج دستکش ها صورت گیرد. 3. استفاده از گان، محافظ چشم همراه با ماسک یا محافظ صورت در صورت انجام اعمالی که احتمال پاشیده یا پخش شدن مایعات بدن وجود دارد. 4. عدم دستکاری سوزن ها و وسایل تیز، درپوش سوزن ها نباید مجدداً روی سوزن ها قرار گیرد ( عدم recap ). سرسوزن ها نباید خم یا شکسته شوند. 5. سرسوزن ها و وسایل نوک تیز باید در ظروف مقاوم به سوراخ شدگی دفع گردند.
بهدا شت دست ها
بهدا شت دست ها (HAND HYGIENE)بدلیل انتقال اکثر موارد عفونت های بیمارستانی از طریق تماس، بویژه با دست پرسنل، شستن دست ها مهم ترین راه پیشگیری از عفونت بیمارستانی بشمار می آید.برای حفظ بهداشت دست پرسنل، از مواد حاوی الکل(Alcohol based hand rub) استفاده می شود. در تمام بخش ها و نیز درمانگاه ها و سایر اتاق ها برای ویزیت سرپایی باید ظروف ثابت حاوی الکل برای ضدعفونی دست ها (hand rub) نصب گردند. در صورتی که امکان چنین کاری نباشد، باید ظروف قابل حمل حاوی الکل در اختیار قرار گیرد. توجه:
در صورت آلودگی قابل رویت دست ها، باید آن ها را با آب و صابون ( با یا بدون ماده ضد میکروبی) شست.
پوشیدن دستکش به هیچ وجه نباید جایگزین شستن دست ها شود.
استفاده از ناخن مصنوعی در محیط کار توصیه نمی شود.
قبل از مراقبت بیمار باید انگشتر از دست های پرسنل خارج شود.
توجه به 5 موقعیت رعایت بهداشت دست (تصویر) ضروری است.
پنج موقعیت شستشوی دستها


  

 
 

رعایت بهداشت دست:
قبل و بعد از تماس مستقیم با بیماران
بعد از بیرون آوردن دستکش ها
قبل از هر اقدام تهاجمی برای مراقبت از بیماران صرف نظر از اینکه آیا از دستکش استفاده شده است یا نه
بعد ازتماس با مایعات بدن، مخاط، تماس غیر پوستی و یا پانسمان زخم ها
بعد از تماس با اشیاء بیجان (مثل تجهیزات درمانی) اطراف بیمار
اگر طی فرآیند مراقبت از بیمار قرار است بعد از یک نقطه آلوده بدن به نقطه تمیز آن دست بزنید.
بعد از خارج نمودن دستکش استریل و غیر استریل
قبل از آماده کردن دارو ها یا آماده کردن غذا بایستی دست ها را با استفاده از محلول الکلی بهداشت دست مالش دهید یا با آب و صابون های معمولی یا صابون ضد میکروبی شستشو دهید.


راهنمای شستشوی دستهازمانی که دست ها را با آب و صابون می شویید، دست هایتان را خیس کنید و مقدار لازم صابون را روی تمام سطح دست ها بمالید. دست ها را به صورت چرخشی روی هم حرکت دهید و انگشتان را در یکدیگر قفل کنید تا به این طریق تمام سطوح را در برگیرد، سپس طبق شکل دستها را با تکنیک صحیح بشویید و سپس آبکشی کنید و با حوله های یکبار مصرف خشک کنید. از حوله نباید برای چند مرتبه استفاده شود و همچنین نباید توسط چندین نفر استفاده شود. از آب لوله کشی تمیز برای شستشو استفاده کنید. از استفاده از آب داغ جهت شستشو اجتناب کنید زیرا شستشوی مکرر با آب داغ خطر درماتیت را افزایش می دهد. از حوله برای بستن شیر آب استفاده کنید. تکنیک صحیح شستشو در شکل صفحه بعد نشان داده شده است.
 

 
 

وسایل حفاظت فردی
توجهاستفاده از دستکش نباید جایگزین شستن دست ها گردد. بدون درنظر گرفتن پوشیدن دستکش یا تعویض آن، دست ها باید شسته شوند.معمولاً rub دست ها با الکل در مجاورت تخت بیمار 20-30 ثانیه طول می کشد ( در بین مواد ضدعفونی کننده، الکل سریع ترین فعالیت ضدباکتریایی را اعمال می کند). از آنجایی که الکل به تنهایی اثرات ماندگار ندارد، گاهی ترکیب دیگری با حداقل ضدعفونی کننده به آن اضافه می شود تا اثرات پایدار اعمال کند (residual activity یا substantivity ).وسایل حفاظت فردی Personal Protective Equipment (PPE)
وسایل حفاظت فردی تجهیزاتی هستند که برای حفاظت کارکنان از صدمات شغلی و یا بیماری های ناشی از تماس با مواد بیولوژیکی، شیمیایی، فیزیکی ، رادیولوژیک، الکتریکی و.... طراحی شده اند.
این تجهیزات با توجه به نوع صدمه مورد انتظار و تماس شغلی متفاوت می باشند. وسایل حفاظت فردی مورد استفاده جهت پیشگیری از عفونت ضمن محافظت کارکنان و پیشگیری از ابتلای آنان، مانع انتقال عفونت به سایر بیماران و افراد می گردد.
احتمال عفونت را کاهش می دهند ولی این احتمال را کاملاً از بین نمی برند.
جایگزین اصلی ترین جزء کنترل عفونت ( شستن دست) نمی شوند.
فقط در صورتی که درست استفاده شوند مؤثرند.


وسایل حفاظت فردی شامل :
1.    کلاه
2.    محافظ صورت/عینک
3.    ماسک
4.    گان و پیش بند پلاستیکی
5.    رو کفشی
6.    دستکش


دستکش
دستکش یک نقش محافظتی دارد و از تماس دست با خون و ترشحات جلوگیری می نماید.
هنگام تماس با خون، مایعات و ترشحات بدن، غشاهای مخاطی، پوست آسیب دیده و یا اجسام آلوده باید دستکش تمیز و غیراستریل پوشید.
 
پوشیدن دستکش توسط کارکنان ارئه دهنده خدمات بهداشتی درمانی در حین مراقبت از بیماران باتوجه به دو هدف ذیل صورت می گیرد:
- پیشگیری از انتقال میکروارگانیسم ها از دست کارکنان به بیماران و یا از یک بیمار به دیگری در حین ارائه مراقبت یا خدمات.
- پیشگیری از انتقال بیماری از بیماران به کارکنان.
 دستکش باید:
• مچ آستین گان را بپوشاند.
• فقط یک بار استفاده گردد.
• در صورت پارگی و آلودگی قابل مشاهده تعویض گردد.
• بین هر بار انجام مراقبت از بیماری که حامل میکروارگانیسم است، تعویض شود.
• پس از استفاده و پیش از ارائه مراقبت به بیمار دیگر، باید خارج و بلافاصله دستها شسته شود تا از انتقال میکروارگانیسم ها به محیط یا سایر بیماران جلوگیری شود.
شدیدا تًوصیه می شود که از استفاده مجدد دستکشها اجتناب شود.
 چه کسانی باید از وسایل حفاظت فردی استفاده نمایند؟
• تمام کسانی که با بیمار مشکوک یا مبتلا در تماسند :
• پزشکان - پرستاران - کارکنان رادیو لوژی ، آزمایشگاه- خدمات- خانواده
گان
برای حفاظت از پوست و جلوگیری از آلوده شدن لباس ها طی انجام پروسیجرهایی که احتمال پاشیده شدن خون یا ترشحات بدن وجود دارد، باید از گان تمیز و یا استریل استفاده کرد.گان باید:یکبار مصرف و یا از جنس قابل شستشو باشد.آستین گان پرسنل باید بلند و مچ آن کش دار باشد. گان باید یقه بسته باشد (یقه باز و یقه هفت نباشد).اندازه گان باید مناسب باشد و نواحی مورد نیاز بدن را بپوشاند (بلندی گان باید تا زیرزانو باشد).گان باید ضد آب باشد و در غیر اینصورت باید یک پیش بند پلاستیکی روی آن پوشیده شود.در صورت آلودگی قابل مشاهده بلافاصله تعویض شود.بهتر است بعد از استفاده گان را معدوم نمود و یا اگر قابل شستشو است به طریق مناسبی بدون پراکنده شدن آلودگی، به رختشویخانه فرستاده و سپس دست ها شسته شوند.ماسک: برای حفاظت از غشای مخاطی بینی و دهان در طی انجام پروسیجرهایی که احتمال پاشیدن خون مایعات و ترشحات بدن وجود دارد، لازم است از ماسک استفاده شود.ماسک باید: بوسیله بند یا کش به پشت سر بسته شود.در صورت مرطوب شدن تعویض شود.هرگز به گردن آویزان نشود و پس از استفاده در سطل زباله دفع گردد. - پس از استفاده از ماسک دستها شسته شوند. - وقتی مرطوب می شود تعویض گردد.انواع ماسکماسک ساده مثل ماسک جراحیماسک ساده یا جراحی هنگام مراقبت از بیمار مبتلا به بیماری منتقله از راه قطرات و یا به عنوان بخشی از محافظت طی فعالیتهای مراقبت از بیمار که احتمال پاشیدن خون، ترشحات یا مایعات بدن وجود دارد، استفاده می شود. این ماسک ها حفاظت کامل را در برابر آئروسل های کوچک ذره ایجاد نمی کنند و نباید در این موارد استفاده شوند مگر اینکه ماسک 8- 12لایه گاز در داخل ماسک ساده یا جراحی استفاده شود.ماسک تنفسی مخصوص مثل N95کارکنانی که اقدامات تولید کننده آئروسل را برای بیماران مثلاً آلوده به ویروس آنفلونزای پرندگان انجام می دهند باید از وسیله ای که بالاترین سطح محافظت تنفسی را داشته باشد استفاده نمایند. محکم نمودن و استفاده درست از ماسک تنفسی مخصوص یکبار مصرف برای اطمینان از عملکرد صحیح آن ضروری است. اگر ماسک به خوبی روی صورت جای نگیرد ممکن است ذرات معلق در هوا از منافذ وارد شوند و استفاده از ماسک مؤثر نباشد.
عینک محافظ / محافظ صورت
عینک محافظ / محافظ صورت صرف نظر از تشخیص بیماری، زمانی که خطر آلودگی چشم ها و ملتحمه وجود دارد، باید از عینک محافظ/ محافظ صورت استفاده کرد. - همیشه هنگام انجام اقدامات تولید کننده آئروسل از عینک محافظ استفاده شود. - هنگام مراقبت و در تماس نزدیک با بیماری که دچار علائم حاد تنفسی (مانند سرفه و عطسه) و در زمانی که احتمال پاشیده شدن ترشحات وجود دارد و همچنین کار در فاصله یک متری و یا کمتر با بیماری که بیماری حاد تنفسی دارد، باید از عینک محافظ استفاده شود. - در صورت نیاز به استفاده از عینک آن را بالای سر خود قرار ندهید. - در صورت چند بار مصرف بودن عینک و محافظ صورت، نکات لازم جهت جمع آوری و استریل نمودن آن را رعایت نمایید.حفاظت از چشمها می تواند با وسایل زیر صورت گیرد : - محافظ صورت - کلاه ایمنی با محافظ صورت - عینک محافظترتیب پوشیدن وسایل حفاظت فردی: 1. شستن دست ها 2. پوشیدن گان 3. پوشیدن کلاه یا محافظ موهای سر 4. زدن ماسک 5. محافظ صورت 6. پوشیدن دستکشترتیب خروج وسایل حفاظت فردی: 1. درآوردن دستکش 2. درآوردن گان 3. شستن دست ها نکته: ( می توان بعد از خروج دستکش دست ها را شست ) 4. درآوردن عینک 5. درآوردن ماسک 6. خارج کردن کلاه 7. شستن دست هاتوجه:هنگام درآوردن وسایل حفاظت فردی اطمینان داشته باشید که خود و سایرافراد را آلوده نمی کنید.وسایل یکبارمصرف را داخل سطل زباله های عفونی بیاندازید. هرگز صورت و وسایل حفاظتی ( عینک، ماسک و...) را با دستکش آلوده لمس ننمایید.از لمس سطوح محیطی ، غیر از مواقع مراقبت از بیمار اجتناب نمایید.
اتاق های ایزوله
استانداردهای اتاق های ایزولهتعریف ایزولاسیون: اتخاذ خط مشی های عملی برای جلوگیری از انتقال عفونت دربیمارستان، براساس راههای انتقال عفونت را گویند.هدف: پیشگیری از انتقال میکروارگانیسم ها از بیمار عفونی به سایرین و از سایرین به بیماری که سیستم ایمنی ضعیف دارد. طبقه بندی اتاق های ایزوله: Classification of isolation rooms اتاق ایزوله با فشار استاندارد: Standard pressure roomاتاق های ایزوله فشار استاندارد جهت بیمارانی که نیاز به ایزولاسیون تماسی یا قطره ای دارند کاربرد دارد.اجزاء توصیه شده: 1. یک سینک شستشوی دست درداخل اتاق 2. یک حمام متصل به اتاق ایزوله 3. یک درب اتوماتیک اجزاء اختیاری:تابلویی با عنوان ”اتاق ایزوله استاندارد“اتاق های ایزوله با فشار منفی :اتاق های فشار منفی برای بیمارانی که نیاز به ایزولاسیون (هسته قطرات هوابرد) دارند کاربرد دارد. هدف از جابه جایی بیماران به اتاق های فشار منفی، کاهش انتقال بیماریهایی است که از طریق هوا منتقل می شود.اتاق های ایزوله فشارمنفی از طریق برقراری یک جریان هوا به سمت داخل اتاق باعث حفظ محیط اطراف از آلودگی ها و پاتوژنهای آن می شود.معمول ترین کاربرد آن برای اتاق های توبرکلوزیس (سل)می باشد. میزان تعویض هوا در اتاق های سل را 12-6 بار در ساعت توصیه می کنند.توصیه می شود اتاق ایزوله سل به یک پیش اتاق مجهز شود زیرا اثرات باز بودن درب ها و رفت وآمدها را می تواند به عنوان یک مانع بین اتاق و راهروها محدود نماید.هوای خروجی معمولاً قبل از اگزاست شدن به خارج اتاق ابتدا از طریق یک فیلتر هپا عبور می کند به حدی که نهایتاً برای طبیعت بی خطر می گردد.
اتاق های ایزوله با فشارمثبت هوافشار هوایی که محدود می شود به ایزوله کردن بیمارانی که به طور شدیدی دارای نقص ایمنی می باشند مثل بیمارانی که عمل پیوند انجام داده اند و بیماران انکولوژی، اتاق های ایزوله فشار مثبت از طریق حفظ و برقراری یک جریان هوا به بیرون اتاق باعث محافظت بیماران از آلودگی ها و پاتوژن هایی که ممکن است به طرق مختلف وارد شوند می گردد.هدف کاهش ریسک انتقال عفونت به بیماران حساس (مستعد) از طریق هوا می باشد.معمول ترین کاربرد امروزه آن در اتاق های ایدز و اتاق بیمارانی است که انواع دیگری از نقص ایمنی را دارند مانند بیمارانی که پیشگیری از ورود هر پاتوژنی به بدن آنها شامل حتی قارچ ها و باکتری های معمول که ممکن است برای سلامتی افراد دیگر جامعه بی خطر باشند اهمیت دارد.معیارهای طراحی اتاق های HIV مشابه اتاق های سل می باشد. هوای ورودی یا هوای چرخش مجدد در اتاق های ایدز معمولاً از فیلترهپا عبور می کند. بیماری که خود از طریق ایزولاسیون فشار مثبت محافظت می شود درصورتی که مبتلا به عفونتی باشد که از طریق هوا قابل انتشار است و باعث عفونت در دیگران می شود ایجاد مشکل می کند (مثل بیمار پیوند کلیه ای که مبتلا به آبله مرغان می باشد).
احتیاط بر اساس راه انتقال عفونت ها
احتیاط هایی که باید براساس راه انتقال عفونت ها رعایت گردند (Transmission-Based Precautions):این نوع احتیاط ها باید برای بیمارانی در نظر گرفته شوند که دچار سندرم بالینی مشکوک یا قطعی، تشخیص بیماری خاص، کلونیزاسیون یا عفونت با ارگانیسم مهم از لحاظ اصول همه گیری شده اند. ذکر این نکته ضروری است که رعایت این نوع احتیاط ها باید با رعایت اصول احتیاط های استاندارد توأم گردد. سه نوع احتیاط بر اساس راه انتقال عفونت ها وجود دارد که عبارتند از :
هوا Airborne
قطرات Droplet
تماس Contact


1- احتیاط های هوایی Airborne precautions احتیاط هوایی برای جلوگیری از انتقال بیماری هایی که از طریق هسته قطرات با اندازه کوچک تر از 5 میکرون یا ذرات گرد وغبار حاوی عامل عفونی ( droplet nuclei ) بکار می رود. بیماری هایی که رعایت احتیاط هوایی برای آنها ضرورت دارد عبارتنداز :سرخک - سل ریه یا حنجره - آبله مرغان یا زونای منتشر. توجه: 1. بیماران دچار HIV یا در معرض خطر آن که بابت سرفه و ارتشاح ریوی مراجعه نموده اند باید به صورت تجربی تحت احتیاط هوایی قرار گیرند تا تشخیص بیماری سل در آنان رد شود. 2. جهت بیماران دارای زخم پوستی باز ناشی از سل، رعایت احتیاط هوایی در نظر گرفته شود.اصول احتیاط های هوایی عبارتند از : 1- بستری بیمار در اتاق خصوصی با فشار هوای منفی کنترل شده و حداقل 6 بار تعویض هوا در ساعت باید صورت گیرد. 2- بستن درب اتاق 3- خروج هوا از اتاق بیمار باید بطور مستقیم به فضای خارج و بیرون باشد نه داخل بخش. چنانچه این کار مقدور نباشد هوا باید قبل از برگشت به سیستم تهویه عمومی، با یک فیلتر قوی و کارا HEPA خارج گردد. 4- تمام افرادی که وارد اتاق بیماران می شوند باید از ماسک شخصی که فیلتر 1 میکرومتری داشته باشد و حداقل کارآیی 95% دارد (ماسک N95 ) استفاده نمایند. این ماسک اختصاصی باید متناسب با اندازه صورت فرد باشد. 5- جابجایی بیمار باید محدود گردد و قبل از ترک اتاق، بیمار باید ماسک جراحی استاندارد بپوشد. پرسنلی که قرار است بیمار را تحویل بگیرند، باید قبل از جابجایی بیمار مطلع شوند تا احتیاط های لازم را بکار گیرند.
احتیاط قطرات
2- احتیاط قطرات Droplet precautions برای جلوگیری از انتقال آئروسل های درشت ( قطره )، از این نوع احتیاط استفاده می شود. بدلیل اندازه بزرگ، این قطرات در هوا معلق نمی مانند و تا فاصله زیادی حرکت نمی کنند. این ذرات حین صحبت، عطسه یا سرفه کردن یا در زمان انجام اعمالی مانند ساکشن یا برونکوسکوپی ایجاد می شوند.برای عفونت هایی مانند باکتری هموفیلوس آنفولانزای نوع B مهاجم، مننگوکوک، بیماری پنوموکوک مقاوم به چند دارو، مایکوپلاسما پنومونیه، سیاه سرفه، ویروس آنفولانزا، اوریون، سرخجه و پاروویروسB19 رعایت احتیاط قطرات ضروری است.اصول رعایت احتیاط قطرات عبارتند از: 1- بستری کردن بیمار در اتاق خصوصی ولی اقدام خاصی برای کنترل هوای اتاق ضرورت ندارد (درصورت وجود چند بیمار با یک بیماری خاص، می توان آنها را در یک اتاق بستری نمود). 2- درب اتاق می تواند باز بماند (بدلیل جابجایی کم ذرات در حد 3پا یا حدود یک متر). 3- در صورت کار کردن پرسنل در فاصله یک متری بیمار، باید از ماسک استاندارد جراحی استفاده گردد. 4- استفاده از گان و دستکش تابع اصول احتیاط های استاندارد است. 5- در صورت انتقال و جابجایی بیمار به خارج از اتاق ایزوله، بیمار باید ماسک استاندارد جراحی بپوشد.
احتیاط تماسی
3- احتیاط تماسی Contact precautions برای جلوگیری از انتقال ارگانیسم های مهم از لحاظ همه گیرشناسی که مربوط به بیماران کلونیزه یا دچار عفونت بوده و از طریق تماس مستقیم و لمس کردن بیمار (یا تماس غیر مستقیم) تماس با اشیاء و وسایل یا سطوح آلوده محیط بیمار) انتقال می یابند، رعایت احتیاط تماسی توصیه می شود. (بیماران دچار عفونت کلونیزه با باکتری های مقاوم به چند دارو، استافیلوکوک اورئوس مقاوم به متی سیلین یا با کاهش حساسیت به وانکومایسین، انتریت با عامل کلستردیوم دیفیسیل، عفونت های منتقله از راه مدفوعی دهانی (شیگلا، روتاویروس و هپاتیت A )، بیماری های اسهالی حاد با منشاء احتمالی عفونی).اصول احتیاط های تماسی عبارتند از: بستری بیمار در اتاق خصوصی یا بستری چند بیمار با عفونت یکسان در یک اتاق، در صورت نبودن اتاق خصوصی به تعداد کافی استفاده از وسایل محافظت شخصی برای محافظت پوست مواجهه دیده و لباس شامل :
پوشیدن دستکش در زمان ورود به اتاق.
درآوردن دستکش قبل از ترک اتاق.
رفع آلودگی دست ها با یک ماده طبی شوینده دست یا ماده حاوی الکل بلا فاصله پس از درآوردن دستکش.
جلوگیری از آلودگی مجدد دست ها قبل از ترک اتاق.
استفاده از گان در صورت احتمال تماس قابل ملاحظه لباس پرسنل با بیمار یا سطوح محیطی پیرامون بیمار.
استفاده از گان در صورت افزایش خطر تماس با مواد بالقوه عفونی بیمار (در صورتیکه بیمار بی اختیاری یا اسهال دارد، کولوستومی یا ایلئوستومی شده، یا ترشح زخم وی کنترل نمی شود).
قبل از ترک اتاق ایزوله، گان باید درآورده شود و باید مراقب بود که لباس پرسنل آلوده نگردد.
وسایل غیر بحرانی مراقبت از بیمار (گوشی، دستگاه فشار سنج) باید در اتاق ایزوله بمانند و برای سایر بیماران مورد استفاده قرار نگیرند. در صورت لزوم استفاده مشترک از این وسایل، باید آنها را ابتدا پاک وگندزدایی نموده و سپس مورد استفاده قرار داد.
انتقال و جابجایی بیمار به خارج از اتاق ایزوله باید به حداقل ممکن برسد.
حرکت و جابه جایی بیمار را محدود کنید. اگر انتقال بیمار ضروری است با پوشانیدن ماسک جراحی به بیمار، انتشار و پراکنده شدن قطرات را به حداقل برسانید.


 
پایان فصل یک
/ 0 نظر / 66 بازدید